ก.พ. 012014
 

การคืนดี

“ปราศจากการสื่อสาร ก็ไม่เหลือซึ่งความสัมพันธ์ ปราศจากการให้เกียรติ ก็ไม่เหลือซึ่งความรัก

ปราศจากการไว้วางใจ ก็ไม่เหลือเหตุผลใดที่จะไปด้วยกันอีกต่อไป!”

(Without communication, there is no relationship.

Without respect, there is no love. Without trust, there is no reason to continue.)

 ชีวิตของคนเรามักจะต้องมาถึงจุดเปลี่ยน  ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ชอบ เราต้องตัดสินใจว่า จะรับมือกับจุดเปลี่ยนนั้นอย่างไร?

ถ้าเรามีความสามารถปรับตัวเราก็จะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงใหม่ได้ไม่ยาก เพราะเราสามารถปรับตัวได้กับทุกสถานการณ์ แต่หากว่าเราไม่อาจทนรับกับการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ เราก็อาจต้องตัดสินใจให้เด็ด ขาดว่าเราจะสู้หรือจะถอย!

ปัจจัยที่ทำให้เราตัดสินใจถอยมักจะเริ่มต้นจากสภาวะของการปราศจากการสื่อสารที่ดี เพราะบางทีมีการสื่อสาร แต่ไม่ค่อยมีคุณภาพ นั่นคือ สื่อสารก็เหมือนไม่สื่อสาร ไม่มีการสื่อสารกันต่อหน้าอย่างตั้งใจให้รับรู้จริง ๆ ด้วยความจริงใจ หรือบางทีก็อาจอยู่ในอาการหลีกเลี่ยงการสื่อสารกันโดยตรง หรือไม่ก็มีการสื่อ สารทางเดียว แบบสั่งการหรือเรียกร้องโดยที่ไม่เปิดช่องให้มีการสื่อสารเพื่อให้เกิดความเข้าใจกันอย่างให้เกียรติ!

ผลที่ตามมาก็คือ….เมื่อปราศจากการสื่อสารที่ควรมี ความสัมพันธ์ที่เคยมีก็จบลง!

เมื่อปราศจากการให้เกียรติอย่างที่ควรเป็น ความรักที่เคยมีก็หมดสิ้นลง!

ผลจากการไม่สื่อสารและการไม่ให้เกียรติต่อกัน ทำให้มองอีกฝ่ายหนึ่งเป็นปรปักษ์ที่ไม่ชอบหรืออาจหนักหนาจนมองเขาเป็นศัตรูที่ต้องกำจัด!   น้ำใจที่มีต่อกันก็หดหาย การร่วมมือที่เคยมีต่อกันก็อันตรธานไป!

รวมทั้งความไว้วางใจที่เคยมีต่อกันก็หมดสิ้นลง และเมื่อปราศจากความไว้วางใจทั้ง 2 ฝ่ายก็ไม่เหลือเหตุผลหรือแรงจูงใจใด ๆ ที่อยู่ด้วยกันต่อไป… การลาจากกันก็มักจะเกิดขึ้น!

มีคำถามว่า…แล้วมีหนทางใดบ้างที่พอจะยับยั้งหรือเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เช่นนี้ให้ดีขึ้นได้บ้างหรือไม่?

คำตอบก็คือ มีครับ!

คำถามว่า คืออะไร?

คำตอบก็คือ ทั้ง 2 ฝ่ายต้องยอมจำนนต่อพระเจ้า และต่อกันและกัน!

ทั้งสองฝ่ายต้องเชื่อฟังและทำตามพระวจนะของพระเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข

1.ทั้ง 2 ฝ่ายต้องตั้งเป้าที่จะถวายเกียรติพระเจ้าในทุกสิ่งที่คิด  พูด และทำ

     “เพราะฉะนั้น​เมื่อ​พวกท่าน​จะ​รับประทาน จะ​ดื่ม หรือ​จะ​ทำ​อะไร​ก็​ตาม จง​ทำ​เพื่อ​ถวาย​พระเกียรติ​แด่​พระเจ้า”   (1คร.10:31)

 2.ทั้ง 2 ฝ่ายต้องตั้งใจที่จะให้เกียรติแก่กันด้วยอาศัยความรักของพระเจ้า

       “จง​รัก​กัน​ฉัน​พี่น้อง จง​ขวนขวาย​ใน​การ​ให้​เกียรติ​กัน​และ​กัน”  (รม.12:10)

 3.ทั้ง 2 ฝ่ายต้องละวางความโกรธหรืออารมณ์ฉุนเฉียว และความขมขื่นที่มีต่อกันลงโดยเร็ว โดยไม่ให้โอกาสแก่มาร

       “จะ​โกรธ​ก็​โกรธ​ได้ แต่​อย่า​ทำ​บาป” อย่า​ให้​ถึง​ตะ‌วัน​ตก​แล้ว​ยัง​โกรธ​อยู่” (อฟ.4:26)

         “จง​เอา​ความ​ขม‍ขื่น ความ​ฉุน‌เฉียว ความ​โกรธ การ​ทุ่ม‍เถียง การ​พูด‍จา​ดู‍หมิ่น รวม​ทั้ง​การ‍ร้าย​ทุก‍อย่าง​ ออก​ไป​จาก​พวก‍ท่าน” (อฟ.4:31)

 4. ทั้ง 2 ฝ่ายต้องละทิ้งความเท็จ พูดความจริงต่อกันด้วยความรักอย่างสุภาพและเสริมสร้าง และพร้อมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้ดีขึ้น

      “แต่​ให้​เรา​ยึด‍ถือ​ความ​จริง​ด้วย​ความ​รัก เพื่อ​จะ​เจริญ‍ขึ้น​ใน​ทุก​ด้าน​สู่​พระ‍องค์​ผู้​เป็น​ศีรษะ​คือ​พระ‍ คริสต์ ดัง‍นั้น​จง​ละ‍ทิ้ง​ความ​เท็จ “ให้​พวก‍ท่าน​แต่‍ละ‍คน​พูด​ความ​จริง​กับ​เพื่อน‍บ้าน​ของ​ตน” เพราะ​เรา​ต่าง​เป็น​อวัยวะ​ของ​กัน​และ​กัน”  (อฟ.4:15,25)

       “อย่า​ให้​คำ​เลว‍ร้าย​ออก​จาก​ปาก​ของ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย แต่​จง​กล่าว​คำ​ดีๆ ที่​เสริม‍สร้าง​และ​ที่​เหมาะ​กับ​ ความ​ต้อง‍การ เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คุณ​แก่​คน​ที่​ได้‍ยิน”  (อฟ.4:29)

 5. ทั้ง 2 ฝ่าย ต้องถ่อมใจขออภัยและรับอภัยจากกันและกันเหมือนอย่างที่พระคริสต์กระทำให้เห็นเป็นแบบอย่าง

        “แต่​จง​มี​ใจ​กรุณา ใจ​สงสาร และ​ใจ​ให้​อภัย​แก่​กัน​และ​กัน เหมือน​อย่าง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​อภัย​พวก‍ท่าน​ในพระ‍คริสต์”   (อฟ.4:32)

หากทั้งสองฝ่ายกระทำดังนี้ด้วยความจริงใจผ่านการสื่อสารอย่างให้เกียรติ และรื้อฟื้นความไว้ วางใจต่อกันให้เกิดขึ้นมาใหม่โดยเร็ว ทั้งสองฝ่ายก็จะไม่เหลือเหตุผลอันใดที่จะก้าวจากกันไป อีกเลย…!

…จริงไหมครับ?

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์

twitter.com/thongchaibsc, facebook.com/thongchaibsc, twitter.com/ lifeanswer,  

 Leave a Reply

(ต้องใส่)

(ต้องใส่)