น้ำส้มแห่งความอดทน

yingสวัสดีเพื่อนๆ พี่น้องคะ  (21 ตุลาคม)

“เคยเห็นอาการของคนที่กลัวเครื่องบิน เวลาที่ต้องขึ้นเครื่องไหมคะ?” หญิงเคยเห็นแล้ว และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้

มีอยู่วันหนึ่ง หญิงต้องเดินทางไปเชียงใหม่ เพื่อไปดูรูปแบบการจัดงานประชาสัมพันธ์สินค้าของบริษัท ซึ่งตอนกลับนั้นหญิงจะต้องเดินทางกลับมาก่อนคนเดียว เรื่องมันเริ่มจากว่า

หญิงได้ที่นั่งบนเครื่องโดยอยู่ตรงกลางระหว่างแม่ลูกคู่หนึ่ง ซึ่งหญิงเห็นลูกของเขา (อายุประมาณ 11-12 ขวบ) มีอาการนิ่งเงียบ ตัวสั่นนิดๆ จนคุณแม่หันมาบอกกับหญิงว่า “น้องเขาเป็นโรคกลัวเครื่องบิน อยากจะรบกวนขอสลับที่นั่งกับหญิงหน่อยได้ไหม” ซึ่งหญิงก็ไม่ปฎิเสธ เพราะเห็นท่าทางน้องเขาก็ดูน่าสงสาร หญิงก็เลยสลับให้เขา (เห็นตอนที่เครื่องกำลังขึ้นนั้น คุณแม่ก็เอามือจับมือของลูกไว้อย่างแน่นหนา ส่วนลูกก็นั่งตัวแข็ง หลับตาปี๋)

แต่พอมานั่งที่น้องเขา หญิงเริ่มไม่แน่ใจว่า คิดผิดหรือเปล่า เพราะว่า ข้างๆ นั้นเป็นแขกคู่สามีภรรยา

  • สามีนั้นมีกลิ่นตัวแรง ส่วนภรรยานั้นก็เหมือนเป็นคนที่น้ำเหลืองไม่ค่อยดี ผิวหนังมีคล้ายๆ ตุ่มอยู่ตามมือตามแขน
  • ทั้งคู่สร้างความรำคาญให้กับผู้โดยสารคนอื่น (โดยเฉพาะหญิง) โดยการเรียกหาแอร์โฮสเตสอยู่แทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร ของที่ระลึก การเก็บขยะ ซึ่งทุกอย่างที่ทำนั้นจะต้องผ่านหน้าหญิงตลอด (เนื่องจากคู่สามีภรรยานั่งชิดริมหน้าต่าง)

จนเครื่องบินใกล้จะถึงจุดหมาย ตอนที่แอร์โฮสเตสจะมาเก็บพวกขยะ (กล่องอาหาร,ถ้วยน้ำ ฯลฯ) ของคู่สามีภรรยา ในจังหวะหนึ่งที่ภรรยากำลังหยิบพวกกล่องอาหาร,ถ้วยน้ำให้กับแอร์โฮสเตสโดยผ่านหน้าหญิงอยู่นั้น…

“โครม” ถ้วยน้ำซึ่งมีน้ำส้มเหลืออยู่ประมาณครึ่งแก้ว ได้คว่ำตกลงมาบริเวณไหล่ของหญิง และน้ำก็ไหลไปตามแขนเสื้อจนเปียกไปหมด หญิงเริ่มรู้สึกหมดความอดทนแล้ว ในวินาทีนั้นอยากจะลุกขึ้น ต่อว่าและตำหนิทั้งคู่สามีภรรยาและแอร์โฮสเตส แต่ในความรู้สึกหนึ่งก็ฟ้องอยู่ในใจว่า เราไม่ควรทำอย่างนั้น จึงตัดสินใจลุก และขอเปลี่ยนที่นั่งอย่างสงบ ซึ่งทางแอร์โฮสเตสก็เข้ามาขอโทษด้วยท่าทีที่สำนึกผิดจริงๆ ทำให้หญิงรู้สึกว่า ตัวเองรอดจากการที่จะแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไป

ขณะนั้นในใจหญิงมีคำถามขึ้นว่า “ทำไมทำดีแล้วต้องเป็นอย่างนี้?” แต่เมื่อมองเห็นคุณแม่และลูกที่นั่งข้างหญิง หญิงก็รู้คำตอบว่า ดีแล้วล่ะ ที่น้องเขาไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์นี้ ทำให้หญิงได้เรียนรู้ถึงประโยชน์ของความอดทนที่พระเจ้าทรงสอนไว้จริงๆ ค่ะ

“เหตุฉะนั้นในฐานะที่เป็นพวกซึ่งพระเจ้าทรงเลือกไว้ เป็นพวกที่บริสุทธิ์และเป็นพวกที่ทรงรัก จงสวมใจเมตตา ใจปรานี  ใจถ่อม ใจอ่อนสุภาพ ใจอดทนไว้นาน”  (โคโลสี 3:12)

(CJ หญิง – กชามาส นาทิพย์)

ข่าวประชาสัมพันธ์

  • วันก่อนฟังข่าว มีคนทำโพลว่า ผู้โดยสารเครื่องบินไม่ชอบอะไรบ้าง ผลออกมา กว่า 60% ไม่ชอบนั่งใกล้คนกลิ่นตัวกลิ่นเท้าแรง คนที่ไอจามขากถุย คนอ้วน คนมอมแมม เลยสงสัยว่า เอ๊ะ…เราเองจัดเป็นหนึ่งในนั้นละเปล่า??
  • อย่าลืมอธิษฐานเผื่อครูแอน ซ้อมหนัก ไม่ได้พักผ่อน ไข้ขึ้น / พี่โจผ่าตัดเข่าวันนี้ / น้องหญิง-โบอิ้งที่พระเจ้าจะรักษาอาการหวัด 2009
  • วันจันทร์ที่ 26 ตุลาคม “งด” ชั้นเรียน Sing & Join ให้ครูแอนและทีมงานได้พักผ่อน และอาจมีการปรับเปลี่ยนเวลาเรียน สรุปอย่างไรจะรีบแจ้งให้ทราบค่ะ
  • อธิษฐานเผื่อหลายจังหวัดที่กำลังเผชิญกับพายุฝนตกหนัก น้ำท่วมบ้านเรือน และถนนหลายสายขาดค่ะ
  • เผื่อความขัดแย้งอย่างรุนแรงในทุกระดับสังคมไทย การแย่งชิงอำนาจ บารมี และทรัพย์สมบัติ (ที่เน่าเปื่อยได้) อยากให้คนไทยดวงตาเห็นไปไกลถึง “วันพิพากษา” จัง…..เฮ้อ!! (คนแก่แอบบ่น)

14 thoughts on “น้ำส้มแห่งความอดทน

  1. หญิงเอ๊ย – พี่เคยนั่งเครื่องบินจากการาจี ปากีสถาน ไปลงที่เดนมาร์ก เกือบ 10 ชั่วโมงบิน มีเด็กปากีสติไม่ดี เป็นโรคจิต ยืนค้ำหัวอยู่ที่นั่งด้านหลัง คอยเอามือฟาดๆ เคาะๆ หัวพี่ตลอดทาง เปลี่ยนที่นั่งไม่ได้เพราะเต็มเอี้ยดทุกที่ เข็ดเลย ไม่ไปอีกแล้วเส้นทางนี้ (20ปีได้แล้วมั้ง)

  2. หญิง:)เก่งมากมากเลยค่ะ:) ขอพระเจ้าอวยพระพรมากๆและเสริมกำลังในทุกๆเรื่องนะค่ะ

  3. ปีที่แล้วพี่เอ๋นั่งเครื่องบินบ่อยมาก (ไปงานกับบริษัท)มีไฟลท์นึงไปมาเก๊า ที่รำคาญที่สุดและต้องใช้ความอดทนอย่างมากเลยคือพวกอาซิ้ม อาซ้อ อาเจ็กทั้งหลายกินอาหารเสียงดัง แจ๊บๆๆๆๆแล้วพูดกันดังมากเหมือนทะเลาะกันตลอดไฟลท์เลย แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ไฟล์ทบินไม่นานเท่าไหร่ พี่เอ๋ก็ผ่านมาได้ รู้เลยว่าต้องอดทนจิงๆ แต่ถ้าเป็นไฟล์ทที่ต้องบินนานหลายชั่วโมงอย่างป้านุ้ย ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง..หญิงอดทนดีนะ..ขอพระเจ้าเสริมกำลังนะน้อง

  4. พี่ว่าหญิงคิดถูกแล้วที่เปลี่ยนที่นั่ง โดยไม่ต่อว่าเขา เราเป็นบุตรของพระเ้จ้า นี่คืนการถวายเกียติให้กับพระเจ้า

  5. พี่หญิง สุโค่ยย มาก ที่อดทนสูงมากขนาดนั้น ขอชื่นชมจากใจจริง ชิวทำไม่ได้เลย แต่จะพยายามเอาพี่หญิงเป็นตัวอย่างนะคับ

  6. เก่งมากเลย..พี่หญิง
    เจอปัญหาก่อน ผ่านได้ก่อน ก็โตก่อนเน๊อะ…

  7. ขอขอบคุณทุกคนนะค่ะ โอกาสหน้าจะขอมาเล่าประสบการณ์ให้เพื่อน ๆ รับทราบอีก
    แต่เพื่อน ๆ อย่าลืมนำประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ มาแบ่งปันกันบ้างนะค่ะ ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

  8. เห็นใจจังเลยอ่ะ น่าเป็นเพราะพระเจ้าทรงเห็นว่าหญิงจะผ่านไปได้แล้วก็มาเล่าให้เราฟัง แล้วก็คิดเนอะ

Leave a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.