ส.ค. 162011
 

เพราะว่าข้าพเจ้าเขียนหนังสือถึงท่าน เพราะข้าพเจ้ามีความทุกข์ระทมใจมากและน้ำตาไหล มิใช่เพื่อจะทำให้ท่านเป็นทุกข์ แต่เพื่อจะให้ท่านรู้จักความรักอย่างมากมาย ซึ่งข้าพเจ้ามีต่อท่านทั้งหลาย (2โครินธ์ 2:4)

ก่อนที่เรื่องไททานิคจะถูกสร้างเป็นหนังใหญ่ในปี 1997 ผู้คนมากมายต่างก็ให้ความสนใจเรื่องเรือลำนี้ อาจเป็นเพราะมันมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ที่เห็นได้ชัด คือมีข้อผิดพลาดหลายข้อที่ทำให้เรือต้องจมลง ถึงแม้เรือลำนี้ได้ชื่อว่าไม่มีวันจะจม แต่มันก็จมลงแล้ว และจมลงอย่างง่ายดายเสียด้วย

เรารู้ว่ามีคนประมาน 1,500 คนที่ตายลงในน้ำที่เย็นจัดจนเป็นน้ำแข็ง เรารู้ว่ามีเรือชูชีพไม่พอที่บนเรือใหญ่ เรารู้ว่าเรือชูชีพเหล่านี้หลายลำออกไปโดยมีผู้โดยสารแค่ครึ่งลำ หรือแค่สี่ห้าคนเท่านั้นทั้งๆที่สามารถจุคนได้ถึง 60 คน

แต่หนึ่งในโศกนาฏรรมที่เลวร้ายที่สุดของเรือไททานิคคือความจริงว่ามีที่เหลือพอโดยสารได้อีกหลายคนบนเรือชูชีพ แต่ไม่มีใครพายกลับไปช่วยชีวิตผู้อื่น พวกเขารีบพายหนีไปให้พ้นๆจากเรือที่กำลังจม เพราะกลัวแรงน้ำดูดเอาพวกเขาจมลงไปด้วย คนที่รอดตายเล่าว่าได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้โดยสารก่อนที่จะค่อยๆเงียบลง และกลืนหายไปใต้ผิวน้ำ

คนเหล่านี้ที่เล่าคือคนที่อยู่บนเรือชูชีพที่มีที่เหลือพอให้ผู้อื่นได้ พวกเขาน่าจะพายกลับไปช่วยคนอื่นๆขึ้นจากน้ำ แต่ก็ไม่ทำ พวกเขารออยู่หนึ่งชั่วโมง ก่อนพายกลับไป ซึ่งเหลือคนรอดตายอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น พวกเขารอจนมันสายเกินไป

ปัจจุบันนี้โลกรอบตัวเรากำลังหลงหาย ผู้คนกำลังจมดิ่งลงไป และเรามีที่เหลือมากมายที่ในเรือ เรามีใจพอที่จะกลับไปฉุดพวกเขาขึ้นเรือมาหรือเปล่า? เรามีใจห่วงใยพอที่จะลงมือทำบางอย่างหรือไม่? หรือเราเอาแต่พูดว่า “พวกเขาน่าจะรีบลงเรือให้เร็วกว่านี้”

ข้อสรุป: คุณมีภาระใจกับคนที่หลงหายหรือเปล่า? นั่นคือจุดเริ่มต้นครับ

โดย: Pastor Greg Laurie

อนุญาตโดย  Harvest Ministries with Greg Laurie

PO Box 4000, Riverside, CA 92514

ข่าวประชาสัมพันธ์

  • ทำให้ต้องกลับมาถามตัวเองว่า ถ้าเราเป็นหนึ่งในผู้โดยสารในเรือชูชีพ เราจะพายกลับไปช่วยผู้อื่น หรือกลัวจนต้องรีบพายหนี?
  • แต่วันนี้พระเจ้ายังให้โอกาสเราพายกลับไปช่วยฉุดคนขึ้นมาได้ เพียงแต่เราจะทำหรือเปล่าเท่านั้น? – ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

 

 

 

 Posted by at 8:52 pm

 Leave a Reply

(ต้องใส่)

(ต้องใส่)