พ.ย. 262011
 

“คุณไม่ได้จมน้ำ เพราะตกน้ำ แต่เพราะคุณไม่ยอมขึ้นจากน้ำ!”
(You don’t drown by falling into the water. You drown by staying there.)
-Edwin Louis Cole (เอดวิน หลุยส์ โคล)-

น่าตระหนกตกใจที่น้ำท่วมใหญ่ครั้งประวัติศาสตร์นี้ ทำให้บ้านเรือน บริษัท ร้านค้า โรงงาน นิคมอุตสาหกรรม ไร่นา และถนนหนทาง รวมทั้งสนามบิน กองทัพบก และกองทัพอากาศ ฯลฯ จมหายลงไปภายใต้สายน้ำจำนวนมหาศาล!
และที่น่าเศร้าใจก็คือ มีหลายร้อยหลายพันชีวิตทั้งคน สัตว์ต้องตายไปกับมวลน้ำ และกระแสน้ำที่ท่วมท้น!
แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ยังคงปักหลักและอยู่อาศัยอยู่ต่อไปในบริเวณบ้านเรือน เรือกสวนไร่นาที่จมน้ำ โดยมีเหตุ ผลหลัก ๆ เหมือนกัน คือ ไม่อยากทิ้งบ้านเรือน ที่อยู่มานาน หรือเพื่อพิทักษ์รักษาทรัพย์สินหรือไม่ก็เพราะไม่คุ้นเคยกับการย้ายถิ่นอาศัย จึงขอปักหลักอยู่ในบ้านที่จมน้ำ ประดุจเรือนตาย จนถึงที่สุด!
ผลก็คือ ในหลายพื้นที่มีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่ยอมขึ้นจากน้ำ หรือไม่ยอมอพยพย้ายไปอยู่ในศูนย์พักพิงต่าง ๆ เลยทำให้กลายเป็น “ภาระหนัก” หรือ “ปัญหาใหญ่” ที่ภาครัฐและเอกชน ต้องช่วยกันแก้ไขหรือช่วยเหลือออกมาอย่างเร่งรีบ เพราะน้ำยิ่งสูงหรือยิ่งเชี่ยวมากเท่าไรก็ยิ่งยากในการช่วยเหลือให้ทันเวลาและทั่วถึงมากขึ้นเท่านั้น!
ผลที่ตามมาก็คือ ความหงุดหงิด เดือดร้อนที่เพิ่มทวีคูณขึ้นกับทุกฝ่าย!
แต่ก็ใช่ว่า ผู้ที่อพยพออกมาตามคำร้องขอแล้วจะประสบแต่ความสุขสวัสดิ์ในศูนย์พักพิงกันถ้วนหน้า
เพราะว่าน้ำที่เพิ่มระดับความสูง และความรุนแรงถาโถมเข้าซัดกระหนำทุกสิ่งที่ขวางทางให้พังทลายราบเป็นหน้ากอง แม้แต่ศูนย์พักพิงหลายแห่งก็ถูกรุก จนต้องปิดศูนย์ย้ายคนหนีกันจ้าละหวั่น!
น้ำท่วมคราวนี้ เล่นงานคนไทยและคนเชื้อชาติต่าง ๆ ที่อยู่ในพื้นที่ประสบภัยอย่างแสนสาหัส
บางคนสูญเสียทุกสิ่ง จนหมดสิ้น แม้แต่กำลังใจที่จะยืนหยัดสู้ชีวิตต่อไปก็ไม่เหลือ จึงเลือกดับชีพตัวเองด้วยวิธีต่าง ๆ นานา!
บางคนซังกระตายอยู่ต่อไปวัน ๆ โดยสิ้นหวังในการดิ้นรนกับชีวิต กลายเป็นประดุจซากศพที่เดินได้ เป็นที่น่าอนาถยิ่งนัก!
แต่สำหรับคนที่เห็นคุณค่าของ “ชีวิต” ของตนจะไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตเลื่อนลอยแบบไร้ทิศไร้ทางเหมือนดังจอกแหน หรือไร้ค่าดุจสวะ กลายเป็นคน “หมดน้ำยา” ไป!
คนที่มีจิตสำนึกเช่นนี้ นับว่ามี “น้ำยา” คือ มีความสามารถ ที่จะลุกขึ้นมาใหม่เพื่อสู้ชีวิต และทำคุณประ โยชน์ให้แก่ผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ครอบครัว สังคม และประเทศชาติต่อไป
ธงชัย ประดับชนานุรัตน์- twitter.com/thongchaibsc
fanpage@thongchaibsc , BB 2381A496
ดังในพระธรรมสุภาษิตที่บอกไว้ว่า
… “คนชอบธรรมล้มลงเจ็ดครั้งแล้วก็ลุกขึ้นอีก!” (สุภาษิต 24:15 ก)

ดังนั้น ประเด็นสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ตัวของคุณล้มลงหรือจมน้ำ แต่อยู่ที่ว่า คุณทำอย่างไรกับตัวของคุณในขณะที่ล้มลง หรือจมน้ำอยู่?
คุณเองทำตัวให้หมดอาลัยตายอยาก ทำตัวเหมือนผีตายซาก สิ้นหวังเพราะดูสภาพรอบตัวของคุณ หรือคุณมองขึ้นไปดูเบื้องบนฟ้าสวรรค์ แล้วทูลขอพลังเรี่ยวแรงจากพระเจ้าเบื้องบนที่จะยืนหยัดสู้ต่อไป และสร้างอนาคตของคุณขึ้นมาใหม่อีกครั้งให้ดีกว่าเดิม?
ขอให้คุณจำไว้เสมอว่า ความล้มเหลวในชีวิตของคุณ ไม่ได้อยู่ที่การที่คุณล้มหรือคุณจม แต่อยู่ที่คุณไม่ยอมลุกขึ้นมาใหม่หรือไม่ยอมขึ้นมาจากน้ำ!

ดังนั้น บัดนี้ พี่น้องที่รัก! ถึงเวลาที่คุณจะลุกขึ้น แล้วก้าวออกมาจากน้ำโคลน น้ำเน่า (แห่งความท้อใจ) ที่ท่วมท้นชีวิตของคุณด้วยใจสู้ไม่ถอย อย่าคนมี “น้ำยา” แล้วหรือยัง?

 Posted by at 12:22 am

 Leave a Reply

(ต้องใส่)

(ต้องใส่)